Embolisatie van bekkenvarices

De wachttijden variëren afhankelijk van de reden voor consultatie. Bij urgente behoefte wordt altijd een teleconsultatie binnen een week aangeboden — vermeld dit in uw e-mail aan ri.cch@aphp.fr.

Het bekkencongestiesyndroom is een veelvoorkomende en ondergediagnosticeerde oorzaak van chronische bekkenpijn bij vrouwen, veroorzaakt door interne bekkenvarices (verwijde eierstokaders met reflux). Het vertegenwoordigt 30 tot 40% van de oorzaken van onverklaarde chronische bekkenpijn. De diagnose wordt vaak met een vertraging van gemiddeld 7 jaar gesteld, aangezien het gynaecologisch onderzoek meestal normaal is.

De PCS-symptomen omvatten: chronische bekkenpijn > 6 maanden (zwaar gevoel, trekkend), verergerd bij langdurig staan, aan het einde van de dag en na geslachtsgemeenschap, verlicht bij liggen; dyspareunie (75% van de gevallen); dysmenorroe; blaasklachten (frequent urineren) en rectale klachten; zichtbare varices aan dijen, billen of grote schaamlippen.

Ja, beide aandoeningen delen bepaalde symptomen (chronische bekkenpijn, dyspareunie) en de differentiaaldiagnose kan moeilijk zijn — ze kunnen ook naast elkaar bestaan. Een gerichte beeldvorming (bekken-echo-Doppler, dan flebo-MRI of flebo-CT) maakt het mogelijk te bevestigen of bekkenvarices met reflux de oorzaak zijn.

De diagnose berust op de bekken-echo-Doppler (eierstokaders > 6-8 mm met veneuze reflux) en de bekken-MRI met veneuze sequenties. De bekkenflebografie (veneuze katheterisatie) is de diagnostische gouden standaard en kan tegelijk met de embolisatie worden uitgevoerd.

Ja. Het notenkrakersyndroom (compressie van de linker nierader tussen de aorta en de bovenste mesenteriale slagader) kan leiden tot linker renale veneuze hypertensie die wordt overgebracht naar de eierstokaders, wat reflux en bekkenvarices bevordert. Het wordt gezocht met echo-Doppler en MRI. De aanwezigheid ervan kan de embolisatiestrategie beïnvloeden.

Ja, maar het is minder frequent. Multipariteit is de belangrijkste risicofactor (herhaalde zwangerschappen verwijden de eierstokaders), maar ook nullipare vrouwen kunnen PCS ontwikkelen door een aangeboren klepinsufficiëntie van de eierstokaders of een anatomische compressie (notenkraker- of May-Thurner-syndroom).

Embolisatie sluit selectief de verwijde eierstokaders af via de rechter femorale ader, onder lokale verdoving en sedatie, met een korte algehele narcose op het moment van de Onyx®-injectie (pijnlijke stap). Poliklinisch uitgevoerd, is het effectief bij pijn in 70 tot 85% van de gevallen.

Ja. Gepubliceerde studies rapporteren een significante verbetering van bekkenpijn in 70 tot 85% van de gevallen na 6 maanden. De verbetering is geleidelijk over 3 tot 6 maanden. Een vermindering van zichtbare varices van de onderste ledematen met bekkenoorsprong wordt ook waargenomen bij de meerderheid van de gevallen.

De verbetering van de pijn is geleidelijk over 3 tot 6 maanden. Sommige patiënten voelen al verbetering in de eerste weken, andere hebben 4 tot 6 maanden nodig om het volledige voordeel te beoordelen. Het eerste follow-up consult is gepland na 6 weken, dan na 3 en 6 maanden met een pijnvragenlijst.

De ingreep duurt ongeveer 1,5 tot 2 uur afhankelijk van de omvang van de behandelde varices. Het wordt poliklinisch uitgevoerd, met een bewaking van 2 tot 4 uur vóór terugkeer naar huis.

Bekkenvarices zijn intern (niet zichtbaar van buitenaf), gelokaliseerd in het bekken rond eierstokken en baarmoeder. Ze kunnen atypische varices van de onderste ledematen (dijen, billen, grote schaamlippen) veroorzaken door naar beneden af te voeren. Embolisatie van bekkenvarices behandelt ook deze atypische varices van de onderste ledematen door hun bron weg te nemen.

Ja. Atypische varices van de onderste ledematen (binnenkant van de dijen, billen, grote schaamlippen, perineum) hebben vaak een bekkenoorsprong: ze ontstaan door een reflux van de eierstokaders die naar beneden afvoert. Embolisatie van de eierstokaders droogt de bron van deze varices op en leidt bij de meerderheid van de gevallen tot geleidelijke regressie.

Ja. Perineale, vulvaire en schaamlipvarices hebben vaak een bekkenoorsprong (reflux van de eierstokaders). Embolisatie van de eierstokaders behandelt gelijktijdig de diepe bekkenvarices en hun oppervlakkige manifestaties (perineale varices, binnendij- en bilvarices).

Ja. Diepe dyspareunie (pijn tijdens geslachtsgemeenschap) is een van de symptomen die het meest verbeteren door embolisatie van bekkenvarices in de gepubliceerde series, met een verbetering in 70 tot 80% van de gevallen. Het hangt samen met de bekkenveneuze congestie die toeneemt tijdens geslachtsgemeenschap.

Het grootste deel van de ingreep gebeurt onder lokale verdoving en bewuste sedatie, zonder significante pijn. Aangezien het moment van de Onyx®-injectie pijnlijk is, wordt op dat precieze moment systematisch een korte algehele narcose uitgevoerd, waarna de patiënte wordt gewekt. Matige lumbale of bekkenpijn kan optreden binnen 24-48u na de ingreep, behandeld met eenvoudige pijnstillers. De meerderheid van de patiënten keert dezelfde dag naar huis terug.

Bijwerkingen zijn zeldzaam. Een post-embolisatiesyndroom (lichte koorts, lumbale pijn 24-48u) is mogelijk en wordt behandeld met pijnstillers. Het risico op Onyx-migratie is zeer laag met de huidige techniek. Een hematoom op de rechter femorale punctieplaats is mogelijk maar zeldzaam.

Ja. In Hôpital Cochin AP-HP (openbare sector) wordt embolisatie van bekkenvarices voor 100% vergoed door de Franse ziektekostenverzekering, zonder extra kosten.

Zwangerschappen zijn gerapporteerd na embolisatie van bekkenvarices, zonder gedocumenteerd verhoogd obstetrisch risico. Embolisatie beïnvloedt de eierstokfunctie niet in de gepubliceerde series. De vraag wordt individueel besproken tijdens het consult als een zwangerschapswens bestaat.

Een brief of recept van uw arts, gynaecoloog of angioloog wordt aanbevolen, samen met de resultaten van de echo-Doppler of bekken-MRI, maar is niet strikt verplicht. Neem contact op met het RI-secretariaat: ri.cch@aphp.fr

De ingreep wordt uitgevoerd onder lokale verdoving met lichte sedatie: u voelt geen pijn tijdens de ingreep. Ongemak of matige pijn (postprocedureel syndroom) kan optreden in de daaropvolgende uren of dagen, behandeld met pijnstillers.

Nee. Vanwege de sedatie in combinatie met de lokale verdoving mag u op de dag van de ingreep niet zelf rijden. Zorg voor begeleiding voor uw terugreis naar huis.

Een protocol voor het beheer van bloedverdunners wordt vastgesteld tijdens het anesthesie-consult voorafgaand aan de ingreep, afhankelijk van uw bloedings- en trombo-embolisch risico. Wijzig uw behandeling nooit zonder medisch advies.

Doorgaans wordt een licht vasten gevraagd vóór de sedatie (instructies worden gegeven tijdens het anesthesie-consult), ook al is algehele narcose niet systematisch.

De werkhervatting gebeurt doorgaans binnen enkele dagen, afhankelijk van uw herstel en beroep. Uw arts geeft u een persoonlijke termijn afhankelijk van de uitgevoerde ingreep.